Transparant TV

‘Dan doen we dat toch gewoon samen’, zeiden we grappend tegen elkaar.

Los van elkaar had God een verlangen en een woord in onze harten geplant om iets te gaan doen met televisie. Toen Dolf van de Vegte Esther vroeg of ze iets voor de vrouwen in Nederland zou willen betekenen door een nieuw programma te gaan presenteren voor Family7, hoefde ze hierover niet lang na te denken. Na een bevestiging te hebben ontvangen dat het inderdaad de juiste tijd hiervoor was, wist ze dat ze dit programma niet alleen zou moeten doen, maar samen met Erica.

Esther: ‘Het is zo mooi dat wij zo verschillend zijn en toch een eenheid. We vullen elkaar letterlijk en figuurlijk echt aan. Het lijkt wel of we in elkaar het beste naar boven halen.
Hoewel we beiden graag en veel spreken hadden we nog geen ervaring met de camera’s. Dit werd snel vergeten toen we met passie de eerste afleveringen maakten.
De gesprekken ontstonden geheel spontaan, vragenkaartjes bleken dan ook overbodig. Wijsheden worden soms onverwachts aangeboord en aan gespreksstof hebben we geen gebrek. Aan alles konden we echt merken dat God onze Inspiratiebron is.
Mensen verlangen zo naar echtheid. Daarom zijn we ook heel blij met de naam Transparant, dit is wat willen we zijn, niet alleen tijdens maar ook na de uitzendingen. Het is zo heerlijk om met name vrouwen te mogen aanmoedigen om op te gaan staan en te gaan wandelen in hun persoonlijke bestemming, ze bewust te maken van de grote rijkdommen die ze al hebben ontvangen.’

Erica: ‘Door voorbeelden te noemen uit ons dagelijks leven en de kijker mee te nemen in het Woord van God hebben we ze uitgedaagd om sterk en moedig te zijn en om te worden wie zij zijn in Jezus Christus.
Overweldigend zijn de vele reacties van vrouwen maar ook mannen uit het land die persoonlijk bemoedigd worden door de inleidingen en gesprekken.
Het is juist de kwetsbaarheid en de eenvoud die harten van kijkers raakt. Een ‘beleef het samen gevoel’ alsof de kijker daadwerkelijk bij ons aan tafel zit.
Wanneer we samen doorpraten aan tafel over het onderwerp dat Esther heeft ingeleid dan stroomt het gewoon. De regisseur heeft ons regelmatig een seintje moeten geven dat de tijd om was en dan moesten we alweer afscheid nemen van de kijker. Dat voelde voor ons echt zo. Dit horen we ook van de mensen die kijken. Ze omschrijven het alsof het een persoonlijk woord aan hen gericht is. Dat was ook zo ons verlangen, samen het woord onderzoeken, het leren begrijpen en daarna gaan toepassen in ons leven.’